Szczepionka to specjalny preparat, który w swym składzie zawiera osłabione bądź martwe wirusy, ich fragmenty strukturalne (np. części otoczek), który ma za zadanie pobudzić organizm ludzki do produkcji specyficznych przeciwciał skierowanych przeciwko konkretnemu szczepowi wirusa. Każdego roku możemy nabyć w wielu placówkach szczepienie przeciw grypie sezonowej. Są to bardzo skuteczne metody prewencyjne, gdyż szczepionki wywołują odpowiedź immunologiczną ustroju, tym samym przygotowując go do walki z prawdziwymi mikroorganizmami. Drobnoustroje, które wykorzystuje się do produkcji szczepionek mają obniżoną zjadliwość, ale ponieważ to wciąż substancje obce, wywołują niejednokrotnie w organizmie typowe objawy (o mniejszym nasileniu) grypy. Stąd po szczepieniu można się spodziewać podwyższonej ciepłoty ciała, lekkiego bólu mięśni bądź stawów. Jednak są to niegroźne konsekwencje przyjmowania takich ochrony jaką jest szczepionka.
Przed szczepieniem należy udać się do lekarza w celu zbadania czy dana osoba może przyjąć szczepienie. Lekarz stwierdza jaki jest stan pacjenta – czy nie rozwija się w jego organizmie żadna inna infekcja, która mogłaby zakłócić przebieg nabywania odporności. To bardzo ważne, aby być zdrowym przed zastrzykiem, gdyż każde osłabienie organizmu może prowadzić do powikłań po przyjęciu szczepienia.
Szczepienia powinny unikać osoby, które przebyły niedawno chorobę zakaźną, z zaostrzeniem choroby przewlekłej, są uczulone na któryś ze składników szczepionki (np. na neomycyna, formaldehyd), są uczulone na białko jaja kurzego oraz kobiety w ciąży (pierwszy trymestr). Szczepionkę mogą otrzymać dzieci powyżej 6-tego miesiąca życia.
Odporność po szczepieniu pojawia się po około 7 do 14 dni po przyjęciu zastrzyku. Najlepszym okresem na szczepienie są miesiące przed zwiększoną sezonową zachorowalnością (wrzesień, październik oraz marzec). Taką drogę nabycia odporności na wirus grypy zaleca się przede wszystkim osobom:
- chorującym na astmę i inne schorzenia układu oddechowego, cukrzycę, niewydolność układu krążenia i serca, nerek;
- w podeszłym wieku;
- mającym kontakt z dziećmi, pracującym w szpitalach i innych placówkach medycznych;
- dzieciom powyżej 6 miesiąca życia.